school ‘s cool!
School ‘s cool is een bekend project (google maar) en start nu ook in Nieuwegein onder de enthousiaste leiding van Marion Sweet en Frank Seller. School ‘s cool, en dat ga ik als mentor binnenkort overtuigend uitdragen. En ik hoop dat overtuigend leuk en enthousiasmerend is! Benieuwd…
Executieve vaardigheden: wat een woord!
Oei, wat moeten we tegenwoordig veel weten! En natuurlijk moeten we onze kinderen goed begeleiden, want ze moeten wel tot hun recht komen. Maar kom je tot je recht als er constant aan je gesleuteld wordt en je moeder overspannen probeert het niet fout te doen?
M.i. is de nadruk op spelen in het Amerikaanse pre-school programma Tools of the mind heel terecht. En ik ben ook heel benieuwd naar de ontwikkeling van de kleine kapitein door Sardes. Een kind leert het meeste door gewoon te spelen. De onderwijsgoeroe Lev Vygotsky (1896-1934) wist het al: zelfsturing kun je leren. Zelfsturing is een term die je overal tegenkomt als je je tegenwoordig verdiept in opvoeding (en welke ouder of leerkracht doet dat nou niet?): om te leren moet je kunnen plannen, je spanningsboog trainen, je werkgeheugen optimaal gebruiken, flexibel zijn, prikkels kunnen negeren of uitstellen enz. En dat moet je allemaal ‘zomaar’ kunnen, want geen geleerde weet hoe dat nou precies moet. Geen theorie beschrijft je netjes kant-en-klaar wat de verhouding is tussen nature and nurture, tussen de prefrontale cortex, waar je met je wijsvinger tegenaan zit als je nadenkt, en de beinvloeding door de opvoeding. Enfin: ga d’r maar aan staan!Niemand weet hoe dit unieke kind reageert. Help, je doet het dus altijd fout als ouder! Of je geeft je kind te veel steun – en dan wordt-ie lui en gemakzuchtig, omdat-ie niks zelf moet. Of je geeft je kind te weinig – en dan wordt ze onzeker. Zelfs theorieen en testen kunnen je dan niet helpen. Volgens mijn studie geschiedenis zijn theorieen alleen eye-opener in een heeeel brede werkelijkheid en gaat het altijd om het individuele verhaal -of in dit schrijfsel: het unieke kind. En wat weten we niet van dit unieke kind, omdat een theorie altijd alleen maar een afspiegeling is van de werkelijkheid? Het verhaal is toch altijd groter.
Misschien is het toch maar het beste dit kind lekker te laten spelen en zijn of haar eigen uniekheid te leren ontdekken – stukje voor stukje, beetje bij beetje, met vallen en opstaan. Want van vallen en opstaan leer je toch altijd het meest!
En dan praten we nog niet over de druk op de leerkracht, die voor een klas onopgevoede drukke mormels staat en ieder kind individueel moet begeleiden. Misschien moeten we onze kinderen dus gewoon ‘s ouderwets leren rekening te houden met elkaar?
Lekker laten spelen dus! Maar een ‘krachtige leeromgeving’ is natuurlijk wel aan te bevelen!
Pindakaas als Kunst
Gisteravond in het jeugdjournaal liet men de beroemde pindakaasvloer (1962) van Wim T. Schippers zien, die nu in Rotterdam is in het Boijmans van Beuningen. Mijn zoontje lag dubbel van het lachen. En vanochtend meldde hij dat hij zijn kamer met chocopasta wilde insmeren – maar van mamma mocht dat helaas niet; die legde geduldig uit dat kunst in een museum hoort.
Zonet zag ik in de krant een korzelig commentaar dat pindakaas geen kunst is, want dat is niet mooi. ‘O’, dacht ik ‘Is kunst dan mooi en elitair?’ Volgens mij is kunst bedoeld om de dingen op zijn kop te zetten. Dan moeten we ‘s nadenken. Maar dan zegt deze ‘adynamische’ kunst iets over onze cultuur. Voor ons is pindakaas een ‘saai onderwerp’, maar wat denkt dat arme kind in Afrika?
(Die laatste gedachte vindt u ook terug in dit interview.)
Complimenten en nog meer complimenten en:
Hee, het is vandaag nationale complimentendag.
Geef ‘s een compliment! (mag ook morgen en herhalen kan geen kwaad!)
STRAAL !!!!
Ongezien trainen voor WAUW
Tja, wat doe je nu als huismoeder? Niets toch? Maar je man en kinderen – en niet te vergeten je omgeving – verwachten wel automatisch een schoon, opgeruimd en gezellig huis. Dat wil ik zelf ook, maar ja: van het UWV moet ik ook solliciteren – en dat wil ik ook. Want wie zit er nu thuis met haar universitair diploma op de bank? Soms zak ik dan (niet verveeld, maar moe) onderuit voor de t.v. met een mok koffie om me weer op te peppen. Na een rondje teletekst (maar kennelijk is er niet veel te melden op maandagochtend) kom ik terecht in koffieMAX. Behalve een enthousiaste presentatrice, biedt dit een kijkje in een oud programma: daarin zijn een voetballer en een danser door elkaar gemonteerd. Allebei leveren ze een toppres(en)tatie, resultaat van veel training. Wauw! Hartstikke mooi om naar te kijken. Ik zit meteen weer rechtop op de bank en allerlei radertjes in mijn hoofd gaan draaien – je kunt veel moois over allerlei sporten denken. Want wat denk jij nu?
Maar volgens mij is het doel van sport niet ernaar te kijken, maar het doen. Dus denk ik (onderuitgezakt op de bank): wat zie je van mijn zwemafstanden terug?
Protest !
De demonstratie tegen de bezuinigingen in het passend onderwijs was hier vlakbij, maar ik heb er niet eens iets van gemerkt. Maar gelukkig lees ik de krant. En bij navraag, bleek mijn man bij Blokhoeve blij te zijn dat hij fietst en niet met de auto in de file moest staan.
Enfin: waar ging het dus over? I
Vaak denk ik dat demonstreren onzin is: de vraag is welk groepje het hardst gilt (of zelfs: kan gillen). De krant pakte inderdaad uit met een foto vol schreeuwende demonstranten. Ik sta er niet bij(ik zeg dan: dit is niet mijn manier – dit past niet bij mij) – ben ik nu lui? Waarom voel ik me niet betrokken bij dit terechte protest? Waarom voel ik me niet thuis bij deze vorm van protest? Een demonstratie is geschreeuw en geen argumenten – soms is dat ook wel eens goed, maar vaak mis ik respect voor de ander, vaak denk ik: wie is er niet en wat speelt er nou eigenlijk? Democratie is ook naar die ander luisteren en rekening houden met wat jij niet vindt.
Enfin: een paar dagen geleden in Nieuwegein riepen mensen uit het onderwijs dat ze ‘verbijsterd’ waren en meer van die zinspelingen op de naam van de huidige minister van onderwijs. Want iedereen is het er mee eens dat er tegenwoordig bezuinigd moet worden, maar iedereen weet ook waar geld bij moet. Maar iedereen heeft zeker gelijk: het is toch een SCHANDE dat we zo omgaan met leerlingen, voor wie het ‘normale’ onderwijs niet genoeg biedt. We zadelen kinderen tegenwoordig maar op met een label ofwel ons antwoord op de vraag waarom deze kinderen ( ze zeggen wel 30 %) vastlopen in de huidige vorm van het onderwijs. En dan denkt onze minister gewoon dat ze die vraag kan beantwoorden door te bezuinigen: leest u bijvoorbeeld eens het interview met haar in Trouw van afgelopen maandag. Snap jij het, snapt zij het? Waarschijnlijk lees ik te weinig, maar ik heb nog nooit een inhoudelijke uitspraak van haar gezien. Ook toen ik voor haar werkte bij de gemeente Schipluiden, vond ik haar aardig, maar was ik het niet met haar eens. Tja, dat blijft het verschil tussen beleid en bestuur, vrees ik.
Maar het blijft knap, geloofwaardig te communiceren dat je een probleem oplost door te bezuinigen. Ga d’r maar ‘s aan staan als minister!
Kijk eens, kunst!
Afgelopen zaterdag hadden we zo’n lekker lome zaterdag. Niets hoefde, alles kan. Wat doe je dan? Reinout dus weer ‘s aan zijn fiets knutselen en proefritjes maken; en ik had me voorgenomen met de kinderen nu ‘s echt naar het Aboriginal Art Museum in Utrecht te gaan. In de kerstvakantie hadden we al een deel gezien van dit museum met zijn mooie warme schilderijen uit een andere cultuur (vooral de meer abstracte stip-kunst vind ik mooi), maar we waren nog niet klaar- met kinderen kun je tenslotte maar een uurtje, dus zijn wij blij met de MuseumKaart! We waren zo ongeveer bij de kinderknutsel blijven steken vorige keer, maar de kinderen waren wel enthousiast. Floris (6) zei nog dagen heel blij dat hij schilderijen zag als hij zijn ogen dichtdeed. Maar ik wilde die schilderijen nog wel een keer echt zien. En dus gingen we nog een keer naar het Aborignal Art Museum (met onze MuseumKaart!). In het museum krijgen de kinderen meteen een mandje mee met een prentenboek, een speutocht, wat knutsels en een lieve knuffel van een kangaroo. De kinderen gingen dus meteen weer enthousiast naar de kinderruimte (ofwel het educatieve centrum): dat is hier een mooie grote ruimte opgevrolijkt met wat aboriginal schilderijen en een enorme slang uit de droomtijd. Floris herkende die slang meteen op de video van het Klokhuis, die er aanstaat. Het meegekregen prentenboek hebben we meteen gelezen op de grote kleurige zitkussens die er liggen. Nadat ik Rianne had beloofd dat ze thuis mocht schilderen (en niet hier, al kan het hier zeker goed.) gingen we dan toch ook nog de schilderijen bekijken. Mooi! Een beetje stress wel zo’n onderneming (nou ja, d’r is maar een trilalarm afgegaan…), maar goed om te doen. Thuis hebben de kinderen meteen nog een keer Okki nr. 7 ‘Kijk eens kunst!’ gedaan en ze hebben een aantal mooie kunstige kaarten geschilderd voor de hele familie! Is iedereen blij met dit bezoek.
Rianne aan de kunstige schilders
Samen echt kerst: kerstvertelling
AAAH! Buiten is het nou zo mooi, al bijna een witte kerst! Morgen is het kerstvakantie, dus dan hebben we lekker tijd voor spelletjes, chocolademelk en natuurlijk samen voorlezen! Hierbij het verhaal dat ik drie jaar geleden voor Vertel Het Maar schreef (gewoon echt, gewoon uit de bijbel):
De zoon van David wordt geboren
Sjok…sjok…langzaam…,steeds langzamer loopt het ezeltje over de weg naar Betlehem. Hij is zo moe. Hij komt helemaal uit Nazaret gesjokt over de stoffige weg. Sjok…sjok…Is hij er nu al bijna? Hij is zo moe, hij heeft al zo ver gelopen met Maria op zijn rug en Jozef ernaast. Die zijn ook zo moe! De reis is heel lang. Maar ja, ze moesten wel op die verre moeilijke reis helemaal naar Betlehem gaan, want keizer Augustus wil weten hoeveel mensen er in zijn rijk wonen. En als de keizer wil tellen hoeveel onderdanen hij heeft, moeten alle mensen op reis naar de stad waar hun familie vandaan komt. En dus moeten Jozef en Maria met hun ezeltje de hele lange reis maken van Nazaret in Galilea naar de stad van David, Betlehem in Judea. Ze moeten helemaal naar de stad van David, omdat zij afstammen van David en zijn koningshuis! Jozef is dus eigenlijk een prins,al zou je dat niet zeggen van een timmerman uit dat kleine verachte Nazaret, die nu moe en bezweet is van die lange reis. En Maria, (prinses!) Maria is helemaal moe. Ze is in verwachting van haar eerste baby. Die baby heeft een engel haar aangekondigd: dat is Gods zoon, de echte Zoon van David, de Koning voor altijd, de Koning die goed zal zorgen voor alle mensen.
Maar nu zijn ze ver van huis, en ze zijn zo moe. Sjok… sjok… Hoe lang zou de weg naar Betlehem nog duren? Kijk! Daar zien ze de eerste huizen van Betlehem. Nu zijn ze er bijna! En Jozef zegt: “ Kijk! Daar is Betlehem! Nog even, jongens, en dan zijn we er! Dan zoeken we een herberg en dan kunnen we eindelijk lekker uit rusten.”
En, ja hoor, daar is de eerste herberg al! Ze lopen er snel naartoe. Jozef klopt vol goede moed aan en vraagt om een slaapplek. Maar de herbergier kijkt hem treurig aan en zegt: “ Ik ben al vol. Er zijn al zoveel mensen voor de volkstelling gekomen. Jullie moeten nog maar even verder zoeken, hoor. Succes gewenst!” En hij doet de deur van de herberg voor hun neus dicht. En Jozef, het ezeltje en Maria gaan weer verder. Sjok…sjok…Op zoek naar een herberg. En ze zijn zo moe! Maar overal is het al vol met mensen. Er is geen plaats meer voor Jozef en Maria en hun ezeltje…Waar moet Maria nu haar kindje, Gods zoon, krijgen?
Ze kloppen weer aan bij een herberg en hopen weer dat ze nu kunnen slapen. Maar nee, ook deze herbergier zegt al weer “ Nee, sorry, de herberg is vol.” En dan moeten ze weer verder lopen. O, ze kunnen niet meer! maar vooruit, het moet. Sjok…sjok… Maar dan krijgt de vrouw van de herbergier medelijden met Jozef en Maria en hun ezeltje. Ze loopt achter hen aan en haalt hen terug en zegt: “ We hebben nog wel een stal! ‘t Is niet veel, maar het stro is warm en droog. Kom maar.”
Jozef en Maria zijn heel blij dat ze nu eindelijk een plekje hebben gevonden om uit te rusten en laten ook het ezeltje eten bij de kribbe (dat is een oud woord voor voederbak). En dan zoekt het ezeltje een lekkere plaats in het stro en valt meteen in een diepe slaap.
En die nacht gebeurt er iets moois in die kleine stal. Dan wordt daar, in de stal, Gods zoon geboren. Maria noemt hem Jezus, zoals de engel heeft gezegd. Maria neemt haar kindje en wikkelt het in doeken en legt het in de kribbe, terwijl het ezeltje “ia!” zegt. En al was de stal met de kribbe wel een heel eenvoudige plaats voor Gods zoon, toch waren Jozef en Maria heel blij met hun kindje!
Buiten, in het veld, zijn herders, die in de donkere nacht, waken over hun kudden schapen. De herders zitten stil bij elkaar en hun schaapjes liggen lekker tegen elkaar aan te slapen…Maar, opeens, is het niet meer donker en stil en is daar een stralend licht!! Een engel van de Here God staat bij hen en zegt: “ Wees niet bang, want ik kom jullie goed nieuws brengen, dat het hele volk met grote blijdschap zal vervullen: vandaag is in de stad van David voor jullie een redder geboren. Hij is de messias, de Heer.
Dit zal voor jullie een teken zijn: jullie zullen een pasgeboren kind vinden dat in doeken gewikkeld in een kribbe ligt.”
En plotseling zijn er bij de engel nog veel meer engelen! Ze vormen een heel groot koor, dat de Here God prijst met de volgende woorden: “ Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.” De herders en hun schaapjes luisteren met open mond naar dit prachtige gezang. En als de engelen weer teruggaan naar de hemel en het weer helemaal stil is in het veld, kijken de herders elkaar aan en zeggen tegen elkaar: “Wat was dat mooi! Deze baby moet wel heel belangrijk zijn, als de engelen voor hem zingen. Hij is Gods zoon, de lang beloofde zoon van David, waarover de hele bijbel ons vertelt. Hij zal ons redden. Hoera!!!
Laten we naar Betlehem gaan om met eigen ogen te zien wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.” En ze gaan meteen op weg naar Betlehem en vinden daar Maria en Jozef en het kind dat in de kribbe ligt. Ze knielen eerbiedig voor het kind en aanbidden het. Ze feliciteren Maria en Jozef en ze aaien het ezeltje. Helemaal gelukkig gaan de herders weer verder en vertellen alle mensen over Jezus, de Zoon van David, de Koning voor Altijd, die gekomen is voor alle mensen!
En het verhaal van de herders wordt nog steeds verder verteld. Iedereen moet het horen! Daarom is het vandaag Kerst.
De wereld draait om mensen (ook zg. ‘minder talentvollen op de arbeidsmarkt’)
Nou ja zeg! Ik las in de krant van dinsdag dat zeven ‘experts uit wetenschap en bedrijfsleven’ een open brief aan werkgevers en politiek hebben geschreven. Daarin waarschuwen ze dat een tekort aan gekwalificeerd personeel straks de economische ontwikkeling kan bedreigen. Er moet worden gekeken naar mogelijkheden om de arbeidscapaciteit van ‘minder talentvollen’ te benutten. Sic! Wat een taal! Zien wij anderen dan ‘de beste sollicitanten’ als slechter? Dat is toch achterhaald. Personeelsmanagers die ik ken, weten best dat zij noodgedwongen afgaan op indrukken; dat er helaas veel van het toeval afhangt. De laatste jaren is er al heel veel geschreven over diversiteitsbeleid (hier heb ik indertijd als adviseur bij Schakels ook al het nodige van gelezen en bediscussieerd). Je struikelt over het woord ‘diversiteit’ tegenwoordig, je zou er gewoon genoeg van krijgen. Maar kennelijk is het nog niet genoeg…
Maar in deze tijd van economische crisis grijpen wij volgens Intermediair terug op het oude en vertrouwde: de macht (weer) aan de macho’s en op het werk homogene teams van blanke mannen met allemaal dezelfde opleiding, want die weten van aanpakken. En dat hebben we nodig in deze tijd!
Maar helaas gebeurt er nog meer in deze tijd: er ontstaat schaarste op de arbeidsmarkt. En dus moeten we volgens genoemd artikel nadenken en onze eisen verlagen (sic). Maar is dit nou echt eisen verlagen? Hebben we het hier over ‘minder talentvollen’? Volgens de theoriën over diversiteitsbeleid gaat het om anders kijken naar de werkelijkheid: er valt veel te winnen als we de oude structuren met homogene groepen loslaten. Dat kost inderdaad best wel moeite, maar daar krijgen we dan ook veel voor terug. Want als we nieuwe mogelijkheden durven beproeven – bijvoorbeeld Wajongers niet aan de kant laten staan-, geven we de ruimte aan openheid en creativiteit. En kunnen we samen leren en inspireren. En dat werkt (ook volgens onderzoek). Met vertrouwen in de toekomst.
Gelukkig lees ik in de krant van vandaag al weer over diversiteit. Want in Brussel weten ze dat mannen en vrouwen meer zijn dan alleen werknemer. Dat verrijkt. En zelf heb ik bij de post weer twee kinderbladen. Leuk!
Enfin, ik hoop dat ik het allemaal verkeerd begrijp. Als ik bovengenoemd artikel weer lees en eromheen google, kom ik veel tegen waar mijn mond van open valt: zijn wij zo stom? Of ben ik zo naïef en ideologisch? Maar goed: ik blijf denken dat de wereld om mensen draait.
Minister van onderwijs gevonden? !
De formatie begint dan eindelijk te vorderen. De invulling van de laatste loodjes, namelijk de ministersploeg, verloopt voorspoedig. Want dat was ook niet het moeilijke in deze formatie. Deze invulling is voorzichtig en verstandig. Nou ja verstandig? Helaas is de boodschap van premier Rutte wel: ik heb de beste ploeg, namelijk een met autochtone mannen. En voor het idee is hij dan ook best wel bereid een vrouw te zoeken. Daarvoor is een laatst overgebleven post: onderwijs. Ongetwijfeld is Marja van Bijsterveldt dan een goede, want ze loopt al een tijdje rond op Het Binnenhof. Dus ze weet wat politiek is. Maar verder weet de krant weinig over haar te schrijven, behalve dat haar onderwijskennis, toen ze staatssecretaris werd, klein was (als medewerker onderwijs bij de gemeente Schipluiden had ik geen andere indruk; bij ‘mijn’ vorige werkplek, de gemeente Heteren, was de sfeer wel anders). Verder staat een artikel over haar tussen de artikelen over de discussie over vrouwen en hun voorkeursregeling. Enfin, dat is vast wel genoeg voor een minister!
We wensen Marja van Bijsterveldt dus veel succes met haar nieuwe baan. Er moet veel gebeuren, want het huidige stelsel van onderwijs barst uit zijn voegen. ‘De basis op orde, de lat omhoog’, en dat met de nodige bezuinigingen. Bijvoorbeeld op passend onderwijs. Dat vindt de PVV geen probleem: ‘Het aantal leerlingen met een etiketje is de afgelopen jaren gigantisch gegroeid. Je maakt mij niet wijs dat er opeens zoveel extra zorg nodig is. Deze bezuiniging is echt geen ramp.’ Echter, mensen die goed zijn ingevoerd in het onderwijs en zijn mogelijkheden en problemen, denken daar wat anders over. Kete Kervezee, voorzitter van de PO-raad bijvoorbeeld waarschuwt ervoor ‘En daar zullen alle kinderen last van hebben.’
Maar wij zijn en blijven een kenniseconomie, ook onder dit kabinet.
Hoi!
-
Archieven
- augustus 2011 (1)
- maart 2011 (3)
- februari 2011 (2)
- januari 2011 (1)
- december 2010 (1)
- oktober 2010 (3)
- september 2010 (4)
- augustus 2010 (2)
- juni 2010 (6)
- mei 2010 (2)
-
Categorieën
-
RSS
Berichten RSS
RSS met reacties
