De mormels in de klas kunnen soms moeilijker te temmen zijn, maar dat gaat over het algemeen wel goed. 25 Mormels zijn tenslotte net iets meer uitdaging dan een enkel mormeltje.

Spelen is belangrijk en inderdaad een vorm van leren, maar die leerrol wordt op een gegeven moment over genomen door onderwijssituaties. Spelen wordt op de basisschool vanaf groep 3 al snel voornamelijk spelen. De leerrol wordt over genomen door het onderwijs. Het educatieve zwaartepunt van spelen zit hem vanaf dan meer in de sociaal-emotionele hoek en/of de motorische hoek dan in de taal-, rekenen- en zaakvakken. Dat in tegenstelling tot de 6 jaar ervoor.

Je laatste stukje (“En dan praten we nog niet over …”) De inleiding klinkt als een extra argument voor je betoog, maar ik snap niet hoe. Ik vind het eerder een contra-argument, ligt ook aan de onopgevoede, drukke mormels. Feit is dat je als leerkracht op de basisschool in feite elke leerling individueel begeleid. Dat doe je door ze te clusteren, maar het oude, klassikale en frontale lesgeven zie ik niet meer terugkomen. Individueel begeleiden is een uitdaging, maar minder onmogelijk dan het lijkt.

Overigens is Vygotsky in leerkrachtenland het meest bekend om zijn theorie m.b.t. ‘de zone van de naaste ontwikkeling’, dat is de rol van de opleider/opvoeder. Zelfsturing is een kwestie van motivatie en die motivatie houd je erin door strategisch gebruik te maken van die zone van de naaste ontwikkeling. Hoef je overigens niet zelf te doen, kun je ook medeleerlingen voor inzetten.