Annie van Rees

Doe je mee? Geef nu je reactie!

Pinksteren in Nieuwegein-Noord

ja ja, met mijn teksten en puber-dochter als vos (in  bijenonsie 🙂

14 mei 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

De hongerige wolf en de zeven wolfjes

Ach ja, media in de opvoeding…Dochterlief (14) doet mee aan een wedstrijd schrijven met verplichte woorden op internet. Zou ze hiermee winnen?

De hongerige wolf en de zeven wolfjes
Er waren eens twee wezens die over een begraafplaats liepen: een grote, gevaarlijke, wereldwijze wolvin met een grijze vacht en naast haar een klein, nieuwsgierig, zwartharig wolfje. Deze begraafplaats werd al eeuwenlang door de bewoners van het bos ernaast gebruikt. Dat het een oude begraafplaats was, kon je bijvoorbeeld zien door de overweldigende hoeveelheden mos die over de antiekste grafstenen en graven waren gegroeid. Deze begraafplaats was een neutraal gebied: de verschillende dieren van het bos, prooien en roofdieren, hadden op hun eer als soort beloofd elkaar hier niet aan te vallen. Allen hadden respect voor de dood.
De oude wolvin hield haar poot omhoog als teken voor het kleine wolfje om te stoppen. Ze bleven bij een grafsteen staan waar nog niet veel mos op was gegroeid vergeleken met degenen waarbij geen tranen meer werden gestort, omdat de doden daaronder in de vergetelheid waren geraakt.
‘Oma,’ vroeg de kleine wolf. ‘Waarom gniffel je? Je hóórt niet te gniffelen bij een graf, dat weet iedereen! Zelfs hazen van wie familie door wolven is gedood, gniffelen niet bij het graf van de dader.’
‘Oh, maar dit is een speciaal geval. Ik heb hem persoonlijk nog gekend.’ De oma had een grijns op haar gezicht, zo eentje die je niet snel verwacht op het gezicht van een vriendelijke oma, maar dit was dan ook een speciale wolvenoma, die veel had meegemaakt toen haar haren nog zwart waren. ‘Ik kan je zijn verhaal vertellen,’ zei de wolvin, hiermee de nieuwsgierigheid van de kleine wolf prikkelend.
De nog niet volleerde vleeseter vond het altijd fijn als anderen verhaaltjes vertelden. Door de moralen van die verhalen leerde hij hoe hij een goede wolf moest zijn. ‘Ja, vertel, oma, vertel!’ riep hij enthousiast en hij dartelde om haar heen.
‘Zit, wolfje!’ beval zijn oma hem. Het wolfje ging zitten, tevreden kwispelend. ‘Goed, waar zal ik eens beginnen…,’ startte ze. ‘Ik was ongeveer zo oud als jij nu bent. Mijn haren waren glanzend zwart en mijn moeder vond me de mooiste van al haar kinderen. Dat liet ze ook duidelijk blijken. Zoiets zorgt natuurlijk voor onrust in een gezin. Mijn zes broers en zussen… tsja, we hadden nou niet bepaald een goede relatie. Ze hebben zelfs een keer mijn mobieltje verstopt en hebben me dagenlang niet verteld waar hij was gebleven. Ik ben ze er nog dankbaar voor.’ De wolvin glimlachte.
‘Waarom dan, oma, waarom?’ Van opwinding was het wolfje overeind gesprongen en dartelde het om zijn oma heen.
‘Wolfje,’ zuchtte ze, ‘ik had je toch gezegd dat je moest zitten. Ik kan ook ophouden met vertellen.’
Met grote, smekende, gele ogen keek hij haar aan terwijl hij braaf weer ging zitten. ‘Sorry, oma, ik zal het niet meer doen.’
‘Maar goed, op een dag…’
‘Ja?’ vroeg het kleintje.
Zijn oma zond hem een dodelijke blik toe vanwege de onderbreking. ‘Op een dag ging mijn moeder naar het konijnenhol om wat wollige snacks te halen. Ze zei dat we voor niemand open mochten doen, de Grote Boze Wolf zou wel eens langs kunnen komen.
“De Grote Boze Wolf, jaja,” zei mijn grootste broer. “Dat is een kindersprookje. Hij bestaat niet. En we kunnen heus wel op ons zelf passen.” Dit zei hij altijd als onze moeder waarschuwde en er was nog nooit iets gebeurt. De anderen geloofden hem. Het was jaren en jaren geleden dat men iets van de Grote Boze Wolf vernomen had.
Er werd aangeklopt… Wolfje, zit!’ snauwde de wolvin plotseling. Ze vervolgde pas toen het wolfje weer was gaan zitten. ‘Mijn oudste broer, de gemeenste ook, deed de deur open. Degene die had gebeld, torende boven mijn broer uit en dat deden niet veel wolven. Hij had een hongerige, smachtende blik in zijn ogen. En,’ vertelde de wolvin met een grote grijns op haar gezicht, ‘hij vrat mijn oudere broer op, want die stond het dichtste bij.’
Het wolfje maakte een sprongetje van schrik door deze onverwachte plotwending. ‘Maar, maar,’ sputterde hij. ‘Dan is hij een kannibaal! Kannibalen zijn verboden! Het mag niet! Oma, waarom grijnst u zo?’
De wijze jaagster sloeg tevreden met haar pluizige staart op de grond. ‘Omdat het een mooie herinnering is dat hij mijn broer opat. Maar goed, ik ga verder met mijn verhaal. De overgebleven vijf en ik verstopten ons. De eerste in bed, de tweede in de open haard, de derde in de keuken, de vierde onder de tafel, de vijfde in de kast en ik in de klok.’
Het wolfje fronste zijn wenkbrauwen. ‘Maar dat past toch helemaal niet? Uw hand past amper in een digitale klok, laat staan dat u achter het ronde plaatje van een analoge klok kunt kruipen!’
De oma zuchtte. ‘Vroeger hadden we thuis een grote, staande klok. Daar kan je je wel in verstoppen.’
Het wolfje knikte begrijpend.
‘Kun je lezen wat er op de grafsteen van deze wolf staat?’ vroeg ze haar kleinkind.
Hij tuurde en wist ondanks het mos de letters te herkennen. ‘ “Wie ergens gras over laat groeien, moet de decoupeerzaag voelen.” Huh?’ Hij fronste. ‘Wat is dat nou voor een raar grafschrift?!’
Weer had ze zo’n niet-oma-achtige grijns op haar gezicht. ‘Dat zal ik je vertellen. De slechte wolf zocht en zocht. Uiteindelijk vond hij iedereen, behalve mij.’
‘Was u dan goed in verstoppertje?’ vroeg het wolfje.
‘Ja, maar ik ga het niet met je spelen. Daarvoor ben ik nu te oud,’ antwoordde ze. ‘We dwalen af. Ik had voor mijn gevoel uren in de staande klok gezeten toen ik hoorde dat de wolf het zoeken naar mij opgaf. Intussen had ik alle hoeken en gaten van de klok geïnspecteerd. Boven in de klok, op een plankje, zag ik iets wat ik niet had verwacht. Mijn broers en zussen hadden mijn vermiste mobieltje daar neergelegd!’
‘Heeft u toen de politie gebeld?’ vroeg het wolfje.
‘Nee, ik belde de klusjesman.’
‘De klusjesman?’ vroeg hij verward. ‘Waarom zou u dat nou doen?’
‘Een klusjesman kan veel erger zijn dan een politieman. Iets ergers had de wolf wel verdiend. De wolf had zijn strooptocht niet volledig tot zijn einde gebracht.’
‘Maar… daar bent u de wolf toch dankbaar voor?’ zei het kleine wolfje. ‘Toch?’
‘Natuurlijk,’ zei de oma, ‘maar het is wel erg slordig dat hij er gras over liet groeien. Ik zei tegen de klusjesman dat hij zijn decoupeerzaag mee moest nemen. Eerst stribbelde hij nog een beetje tegen, maar toen ik tegen die klusjesman zei dat ik anders zijn kuikens zou opvreten, gaf hij toe.’
‘Een decoupeerzaag?’ vroeg het jong, de logica van het verhaal compleet kwijtgeraakt.
‘Ja,’ zei de wolvin, duidelijk trots op zichzelf. ‘We hebben die verachtelijke kannibaal in stukken gezaagd. Mijn broers en zussen zijn levend uit de wolf gekomen, al was hun vacht aangetast door het maagzuur. De grootste, gemeenste broer was er nog het ergst aan toe. Hij stierf de daaropvolgende winter van de kou. Al hielp het waarschijnlijk ook wel dat we per ongeluk een stuk van zijn poot hadden afgezaagd,’ voegde ze er nonchalant aan toe.
Het zwartharige wolfje kon niets anders doen dan haar met een open bek aanstaren.
‘En de moraal, lief wolfje, is dat kannibalen verachtelijk zijn en dat je altijd je taak moet afmaken. De kannibaal had mijn zes broertjes en zusjes al gevangen en had geen zin meer om mij nog te gaan zoeken. Zo kon ik bloederig wraak nemen.’ De oma-wolvin gebaarde naar de grafsteen. ‘Want wie ergens gras over laat groeien, moet de decoupeerzaag voelen!’

8 mei 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

Druk op LinkedIn

Tja, druk,druk,druk!

Dus: dit is niet meteen opgeschreven en gepubliceerd: ik moest eerst even een spelletje doen met mijn kinderen….

 

Volgens veel arbeidsmarktadviseurs is dit HET. Dus ik ben nu ook begonnen met liken en commenten, en dat kost best tijd. Kan dit in deze tijd van onthaasten wel?

Enfin: ik lees veel, en dit is interessant – dus dan is commenten alleen maar aktief verwerken van het gelezene, dat ik dus toch al lees.

Enfin: ik heb er een leuk tijdsverdrijf bij. En daar ging het om en niet om zo iets stoms als jobmarketing – waar ligt dat toch aan dat ik dat soort dingen niet leuk vind? Gaat het mij (hoe narcistisch!) om aandacht voor MIJ? Ja, duh!

Enfin: ga ik hier mee door? En ga jij dan ook door? Leuk, dan reageren we op elkaar en doen het zo SAMEN. Leuk!

25 maart 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

kleurrijk

en dan vandaag: weer een Loesje! omdat-ie zo leuk is:

waarom zwart-wit

als het ook

JUNGLEGROEN en WOESTIJNGEEL kan?

 

 

 

en…: welke kleur kies JIJ?!

doen we ze allemaal SAMEN!

14 maart 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

VOORJAARSSCHOONMAAK

volgens Loesje-kalender vandaag:

 

voorjaarsschoonmaak=

raam open

voordeur open

hart open

11 maart 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

l’art pour l’art

En hierbij een art. ‘pour voir imprimer’ (en dan ben ik nu weer klaar om mijn zoon zijn Frans te overhoren)

10 januari 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

MET EEN STRALENDE GLIMLACH HET NIEUWE JAAR IN

Aaahh, na twee weken vakantie is iedereen er weer aan toe: de kinderen naar school, wij naar ons werk en het huishouden weer aan kant.

Kerstboom eruit en lekker veel ruimte weer in de kamer. Het lijkt wel een balzaal!

Maar dan moet je wel eerst al die dennennaalden opruimen, want dan zie je die ruimte tenminste en kun je er weer van genieten. En er een bos bloemen inzetten.

En, o ja, die keukenkastjes moeten ook weer gevuld, nu de kerststol en de voorraden op zijn. Dus: het huis uit en boodschappen doen. Enfin: dat denken meer mensen nu de vakantie over is en ze weer tijd hebben, dus het is lekker vol met mensen in de supermarkt. En iedereen staat weer netjes in de rij voor zich uit te staren…En ik? Ik schiet in de lach en begin een gesprek.

20151229-gelukkig-nieuwjaar20151229-gelukkig-nieuwjaar20151229-gelukkig-nieuwjaar

10 januari 2017 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

Echt kerst: het kan niet op!

Veel mensen keken afgelopen zaterdag naar de optocht van verlichte Trucks in Nieuwegein. Wauw! Wat mooi! Echt kerst!
(zie dus verlichte trucks op pen.nl)

EN DAN NU: ook nog het ECHTE KERSTVERHAAL ! Want iets verderop liepen de acteurs van de kerstwandeling van het 5G. Netwerk. Veel mensen keken daar nieuwsgierig naar, zomaar in Nieuwegein-Noord – wat wil je nog meer? Wauw! Wat barmhartig! Echt kerst!

Lees het verhaal nu in de bijbel!

19 december 2016 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

ook hier, ook nu

Ook nu ik bij het Rode Kruis werk, kom ik weer het thema ‘diversiteit’ tegen. Dat blijft spelen, want we (ont)moeten elkaar steeds weer. Dus moeten we steeds weer nadenken, of beter: met elkaar omgaan.
Hierbij mijn verslag van de avond van 22 september j.l.

Diversiteit: discussie binnen het Rode Kruis of niet?

Diversiteit is een belangrijk thema binnen het Rode Kruis; het staat al jaren in de beleidsstukken. Het Rode Kruis moet een afspiegeling zijn van de samenleving.
Dus daar moet nu hard iets mee gebeuren in de praktijk! Kijk maar ‘s om je heen wat daar gebeurt.
Doet iedereen lekker mee? En is dat ook in District Utrecht zo?

Op donderavond 22 september was er op het kantoor van het Rode Kruis Utrecht een landelijke avond over diversiteit. Heel belangrijk en interessant natuurlijk, dus daar was ik ook bij. We waren met veertien mensen: een stel uit de afdelingen en een aantal van het Verenigingskantoor, die er in het Talentenprogramma over hadden nagedacht en nu graag hun project willen uitrollen.
Nicole, die al enkele trainingen bij afdelingen heeft verzorgd, leidt het onderwerp in. Ze stelt vast dat het een moeilijk onderwerp is om mee te beginnen, juist omdat veel mensen zich niet bewust zijn van hun eigen culturele gedrag. Als je dus vindt dat het Rode Kruis een afspiegeling is van de samenleving, moet je je daar bewust van worden. Je moet er lol in hebben mensen niet uit- maar in te sluiten. Om dat te bereiken, kun je verschillende onderzoeken bekijken; vooral persoonlijk contact scoort hoog.
Het Rode Kruis is er voor iedereen en door iedereen. En die iedereen moeten we dan dus breed definiëren. Dat is iedereen en dus niet ‘die ander’. Dat betekent een open sfeer naar alle mensen toe, van welke cultuur of sexe of leeftijd of handicap, die nou is. Dan zijn we samen het Rode Kruis – en dat is toch ons doel.

Dit werken we uit in drie groepen met drie stellingen: 1) Diverse minderheden worden beter bereikt met Rode Kruis diensten; 2) Het Rode Kruis is een afspiegeling van de Nederlandse samenleving en 3) Het Rode kruis wordt ondersteund door diverse Nederlanders in tijd en geld.
Dan blijken de stellingen in elkaar over te lopen. De groepen voeren vaak elkaars discussies. Duidelijk is: we moeten diversiteit van alle kanten aanvliegen. Daarbij is iedereen belangrijk. Centraal staat dat de sfeer, het vertrouwen in elkaar en persoonlijk contact van groot belang is.

Het is hartstikke fijn en nodig hierover door te praten. Daarom komt er een interne Yammer-groep: wordt allemaal lid en praat mee! Jij bent nodig!

12 oktober 2016 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

VAKANTIE !!!!!!

Plannen is vooruitzien. Heeft u uw vakantie al tot in de finesses uitgestippeld? Enfin: dan nemen wij een voorbeeld aan u! Eerst maar ’s kaarten kopen, reisgidsen lezen en de route uitstippelen.

Maar het belangrijkste is al wel gebeurd: JAAH! Ik heb vandaag al weer oploskoffie gekocht voor bij de tent van ’t zomer. Of zouden ze de goede hebben in Frankrijk?

Nee, wij plannen niet voor de vakantie. Maar er moet wel koffie zijn en we weten al dat we deze zomer in Bretagne willen fietsen, dus Floris is vandaag zeer gemotiveerd naar school gegaan voor zijn proefwerk Frans…En we moeten ook maar ’s op zoek naar een goede fietsbus die Reinouts ligfiets wil/ kan vervoeren. En -klein detail- : de bus moet stoppen waar wij willen, anders moeten we nog zo’n end fietsen; of wellicht  moeten we onze route maar aanpassen en gaan stippelen vanaf die busplaats.

PS zoek nog ’n plaatje van een fiets! Want vakantie is aktief – weet je…

17 februari 2016 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie