Annie van Rees

Alweer vakantie!

Heerlijk die vakantie. Maar ook heerlijk dat die nu weer afgelopen is: alles weer netjes op een rijtje en kinderen weer in hun ritme en lief naar school . Bij dat laatste heb ik alweer vakantie. Fantastisch he? (Voor de duidelijkheid vertel ik er meteen maar bij dat dit een win-win situatie is: de kinderen vinden het hartstikke leuk op school.)

Als laatste restantje van de vorige vakantie, die helaas al weer afgelopen is, wijs ik u op onze foto’s en verslag.

Nu moet ik weer op gang komen met het dagelijkse leven. Jammer dat ik geen arbeidsritme heb om me te helpen: echter wel een strenge schooljuf, die eist dat ik me aan de schooltijden houd. En dat doe ik dan natuurlijk meteen voor mijn kinderen.

Tussendoor kan ik lekker me aan het huishouden wijden, zodat man en kinderen straks weer een schoon, opgeruimd huis vinden om vuil te maken. Heb ik morgen lekker weer wat te doen… Tja, dat is een strak ritme- anderen noemen dat vakantie (zie vorig bericht).

Bij je huishouden moet je in deze tijd natuurlijk de koopjesjacht niet vergeten. Want het is uitverkoop! Alleen ben ik er super handig in steeds de dingen met normale prijzen uit de rekken te halen. Heet dat marketing? Dat ze in alle winkels (ja hoor: van de V&D tot bijvoorbeeld Livera kom je ’t tegen) de boel verkeerd neerhangen en dan de klant de schuld geven dat-ie een koopje wil? Ik ben er in ieder geval niet van gecharmeerd! Van mij mag winkelpersoneel wel wat meer respect tonen voor een klant (de klant is koning toch?) – dat geldt trouwens wel vaker in onze maatschappij dat het ontbreekt aan respect voor elkaar.

Daarnaast wil ik ook mijn hobby’s weer oppakken. Hard fietsen en zwemmen voor de conditie en veel studeren. Ja, dat laatste vind ik echt leuk. Het kost alleen zoveel tijd… Bovendien ligt het huis hier vol met stapels boeken die ik nog wil lezen. Maar voor het meelezen met de kinderen(van ((bibliotheek) boeken tot de Okki en de Taptoe) maak ik altijd tijd. Want dat is leuk.

En, o ja, dan wil ik vaak ook nog even mijn ‘schoonheidsslaapje’ doen (tja, dat hoort nu eenmaal bij mijn handicap, als ik ’s avonds ook nog wil functioneren).

Help! Ik heb tijd tekort!

P.S. Heeft u een tip voor een leuke parttime baan voor me?

P.S. Tips gezocht voor het combineren van kinderen, man, huishouden, hobby’s en een baan?

31 augustus 2010 Gepost door: annie van rees | Fietsen, Ikke | Plaats een reactie

Huisvrouwen en kaboutertjes

Vandaag las ik in Trouw weer een commentaar op de Club van Slechte Huisvrouwen. Dat is een site met leuke stukjes over de nodige stereotypen.

Ditmaal kwam ik de club tegen in de column van Elma Drayer, die ik op een goed moment ook ’s even las. Jammer genoeg beschrijft Elma Drayer niet zomaar het verschijnen van deze club op internet, maar neemt ze meteen stelling tegen de ‘moedermaffia’ met ‘hun gewichtige huishoud- en opvoedtaken’. Er is nu tenslotte ook een Club van Trotse Huisvrouwen. Ook op die site veel stereotypen. Veel leesplezier gewenst!

Zelf denk ik dat er ook waardering nodig is voor de ‘kaboutertjes’ (wie?) die het huishouden draaiende houden. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren: maar door wie?

Huisvrouwen lijken op kaboutertjes: je ziet ze niet (geeft ze ook zeker geen waardering), maar ze zijn wel essentieel voor een goedlopend huishouden. En een goedlopend huishouden is de voorwaarde voor huiselijk geluk ofwel de springplank voor succes. Blijkt uit onderzoek niet dat getrouwde mannen beter functioneren en minder snel overwerkt raken? En benadrukken pedagogen niet het belang van een gelukkige jeugd c.q. goede basis? Daarvoor hebben we toch echt kaboutertjes nodig in deze maatschappij!
Belangrijke vraag is echter wel: wat is een goed huishouden? En wie zorgt daarvoor? Als u bovenstaande alinea’s leest terwijl u vrouw vervangt door man en vrouw samen? Wat dan? Elma Drayer heeft dus ongelijk dat ze de discussies op clubvanslechtehuisvrouwen.nl en trotsehuisvrouwen.nl afdoet als komkommernieuws. Dit is wel degelijk een hot item! Het betreft de vraag wie voor het huishouden verantwoordelijk is. En dat is traditioneel de vrouw achter het aanrecht. Maar dat is hard aan het veranderen. Tegenwoordig mogen we zelf kiezen hoe we de huishoudelijke taken verdelen. En mogen mannen vaderen. Maar, Elma Drayer heeft helaas gelijk: er zijn nog de nodige karaktertrekken over van vroeger. Helaas is haar column hier wel weer een voorbeeld van. Waarom schrijft ze zo neerbuigend over thuisblijfmoeders? Die zijn gelukkig met hun keus dus gun ik ze die van harte. U moet belist ’s kijken op trotsehuisvrouwen.nl voor tips om het huishouden sneller te doen (bij slechtehuisvrouwen.nl heb ik die nog niet gezien – maar ik kom er ook niet aan toe alles te lezen; misschien is een rubriek ‘tips’ slim voor beide sites.)
Ik heb dus echt respect voor mensen die het huishouden goed weten te doen. Alleen ik wil een andere keus maken. Helaas was ik gedwongen te kiezen tussen baan en kinderen en noemen anderen dat nu een gat in mijn c.v. Nou ja!

Enfin, nu die kaboutertjes nog. Dat zou alles een stuk makkelijker maken.

P.S. Oei, nu moet ik mezelf toch snel corrigeren: de clubvanslechte huisvrouwen heeft wel degelijk een rubriek met tips! Ook de blog van trotse huisvrouwen geeft veel ideeen. Enfin, leuk leesvoer!

P.S. Heeft u een tip voor mij hoe om te gaan met het zogenaamde gat op mijn c.v. Ben ik nu een thuisblijfmoeder??

26 augustus 2010 Gepost door: annie van rees | Politiek | Plaats een reactie

Label: hoogsensitief

Het boek van Elaine N. Aron Het hoog Sensitieve Kind – help je kinderen op te groeien in een wereld die hen overweldigt (Amsterdam 2002 ; 6e druk 2006) kreeg ik te leen van een vriendin, die dacht dat ik daar wel wat aan had. Het is inderdaad heel interessant. Maar voor de duidelijkheid: ik herken mijn kinderen hier niet in. Maar goed, ik hoop wel dat ze niet ongevoelig zijn, dus doorlezen kan ook voor mij geen kwaad. Wat kan ik oppikken?

’s Avonds was ik voor een ouderavond op school. Floris’ juf zag mijn boek (want nee, ik ga niet zonder boek op pad) en zij wilde wel een samenvatting. Dus bij deze:

Veel kinderen hebben tegenwoordig een label. Dat betekent niet dat ze een probleemkind zijn. Een etiket geven betekent dat we ze beter kunnen begrijpen. En dat betekent dat we ze beter kunnen opvoeden, zodat ze straks met vertrouwen de maatschappij instappen en hun gaven kunnen inzetten.

Dit boek van Elaine Aron gaat over dit soort kinderen. Zij zijn zeker geen probleemkinderen. Boeken over probleemkinderen gaan niet over hen. Een HSK (hoog sensitief kind) heeft geen afwijking!Maar toch weten ouders niet altijd hoe ze op hen met hun karakter moeten reageren en zegt de omgeving dat ze lastig of zo verlegen zijn. Ze doen niet goed mee in de groep. Een drukke schoolklas of een familiereunie is reden voor hen voor een woedeuitbarsting of om zich terug te trekken met buikpijn. Thuis kunnen deze kinderen heel druk zijn omdat ze zich elders al zo moeten aanpassen.

Wie zijn deze kinderen? Waarom hebben ze zoveel rust nodig? Dat komt omdat ze ‘hoog sensitief’ zijn, ze zijn geboren met de neiging veel op te merken in hun omgeving en diep te reflecteren voor ze handelen. Dat lijkt langzaam en sloom, maar dat is een goede aanvullling op het snelle en impulsieve handelen van mensen die minder opmerken. De evolutie heeft ons deze kinderen gegeven, zodat er een evenwicht is in deze wereld. Maar deze kinderen en volwassenen zijn wel een minderheid (20 %), die dreigt verstikt te worden door de meerderheid die op korte termijn denkt!

Enfin, ik heb nu hoofdstuk 1 gelezen en ga beslist verder lezen. Jullie verwijs ik ff naar: http://www.ouders.nl/moff2004-hsk.htm, waar een bespreking van dit boek staat door Pardoen, inclusief de lijst om te bepalen of je kind een HSK is.

Mijn conclusie: luister goed naar je kind en noem het vooral geen HSK, ook omdat Nederlands de associatie hoog- knap heeft. Als we het kind HSK noemen, suggereren we dat het een afwijking heeft en behandelt moet worden. En dat is nu juist niet zo. Voor een eigenschap hoeven we een kind toch niet te labelen? Dat zegt meer over onze maatschappij dan over het kind. De andere kant is natuurlijk dat het wel goed is dit boek te lezen want het is heel goed je te realiseren dat wij allemaal onszelf zijn, allemaal met onze eigen inbreng. We kunnen elkaar aanvullen. En daarin kunnen we ook heel blij zijn met de aanvulling van een HSK!!!

Wat ik ook denk bij dit boek: als ouder ben je ook maar een mens! Waarom is er altijd zoveel nadruk op de benadering van het kind? Als je goed luistert naar je kind en het dan toch vertelt mee te doen in de gang van zaken in onze maatschappij, geef je hem of haar toch ook z’n plek. En heb jij er als ouder ook een.

zie ook de site van Aron: hsperson.com

zie ook artikel op wikipedia

29 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Onderwijs, Recensies | hoog sensitief, label | 2 reacties

Ik zoek een baan

Hoi, ik zoek een baan. Zoek jij een werknemer? Dan hebben we een deal!

Zullen we nog wel even naar de voorwaarden kijken? Da’s wel nuttig. Je moet tenslotte wel weten wat voor vlees je in de kuip hebt! Ik vind het belangrijk je dat goed te vertellen, want het moet wel klikken. Ik van mijn kant kan vertellen dat ik graag wil werken in een goed team, waar ik mijn eigen bijdrage kan leveren. Ik vind het leuk en ben er goed in om veel informatie te verzamelen, te analyseren en te presenteren zodat wij op grond hiervan een goed lopend project kunnen opzetten en leiden tot een praktisch resultaat. Interessante informatie is voor mij informatie over maatschappelijke problemen, die mensen helpt verder te komen. Studie alleen is daarbij zeker niet genoeg, dat heeft veel overleg nodig. Gelukkig vind ik luisteren naar anderen fijn en overleg ik graag over de aanpak kan ik goed plannen en schakelen. Ik weet wie ik wanneer waarover moet aanspreken. Al blijft het iedere keer weer spannend om het goed te doen…

Ik vind het belangrijk dat ik werk in een organisatie die wat betekent voor anderen. En daar wil ik veel voor doen. Het maakt eigenlijk niet uit wat – als het maar nuttig is voor de organisatie en haar doelgroep zet ik me er helemaal voor in. Dat kan zijn als beleidsmedewerker, maar net zo goed als secretaresse. U zegt het maar en ik draai:

Ook vertel ik hier iets over mijn achtergrond: ik ben historicus en dus in mijn opleiding getraind in het omgaan met velerlei informatie. Ik heb daarna met veel plezier gewerkt in diverse functies, waarin ik altijd wel iets van mijn vaardigheden en interesses kwijt kon. Ik kreeg ook vaak te horen dat ik zo’n prettige collega ben, waar je van opaan kunt. Nou, dat vind ik wel een compliment!

Door een lichte handicap kan ik maar 12 tot 20 uur werken per week. In die tijd kan ik wel 100% functioneren. En ik vind het geen probleem buiten werktijd ff gebeld te worden. Wellicht heeft u nog wel meer ideeen hoe ik met tijd enz. kan omgaan. Daar sta ik altijd open voor!

Omdat ik een baan zoek waarin ik veel informatie moet opzoeken, verwerken en bespreken met anderen, zal ik geen last te hebben van mijn lichte evenwichtsproblemen (ik loop bijvoorbeeld niet zo elegant en al helemaal niet op hakken). Omdat ik naast mijn werkuren veel moet slapen, moet ik wel goed plannen. Maar gelukkig ben ik goed in plannen. En mijn ervaring is dat ik dan ik ook best wel eens opeens wat extra’s aankan! Regelmatig een beetje stress vind ik juist wel leuk.

Een tweede gat in mijn c.v. (nou ja: is het wel een tweede: het hangt wel nauw samen met het eerste: het is ‘helaas bewust’ zoals in mijn c.v. staat.) wordt veroorzaakt door mijn keus thuis te blijven bij mijn kinderen. Ik vind en heb altijd gevonden dat kinderen de nodige aandacht moeten krijgen; en met mijn lichte handicap was kinderen en werk met veel overuren niet te combineren – helaas was de keus toen duidelijk. Maar dat vond ik wel heel erg. Want thuiszitten is niks voor mij; ik wil naar buiten in contact met anderen iets doen. Ik wil mijn vaardigheden goed gebruiken. En dan denk ik aan een (betaalde) baan.

Nu gaan de kinderen naar school en kan ik mijn tijd (en rust!) weer efficienter indelen. Ik merk dat ik weer veel meer energie heb. En daar wil ik graag iets meedoen!

Dus als u bij een leuke, nuttige organisatie werkt en u heeft een werknemer nodig, mail me dan: annie@vanrees.org.

zie ook mijn c.v.

29 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Ikke | baan, beleid, notuliste, secretaresse, uitgeverij | 2 reacties

Verjaardagsstress

Het einde van het schooljaar komt eraan. De kinderen zijn moe en willen niks meer doen. Ze schieten gewoon niet op. En ik wil gewoon vakantie. Maar daarvoor moet ik eerst nog een SUPER kinderfeestje verzinnen voor Rianne (wordt 8). Dat gaat tussen de zwemvierdaagse door. Ja hoor, dat kan mamma allemaal. En dat vindt ze nog leuk ook.

Als andere ouders een feestje geven ben ik altijd heel kritisch. Dat doe je toch gewoon? Dat vinden de kinderen LEUK!

Als ik zelf aan de beurt ben, heb ik al maanden de zenuwen. Hoe maak ik een leuk feestje? Welke spelletjes spreken aan? Doen alle kinderen wel leuk mee? Op het moment zelf ren ik me rot opdat de kinderen een leuke middag hebben en dus ben ik zelf zo druk dat ik niet eens meer merk of dat zo is. Gelukkig hoor je dat wel ’s terug van een moeder bij school. Enfin, het wordt dus een geweldig feest en dus moet dat volgende keer weer! (eigenlijk vind ik dat zelf ook achteraf.)

‘Gewoon’, gezellig een FANTASTISCH feest thuis. Daar ben ik toch creatief genoeg voor; dat kan ik toch wel ff organiseren? Wie ik? Ja, ik! Ik- en de kinderen mogen helpen verzinnen en maken (dan kan ik het afmaken, als zij niet meer willen). Da’s voorpret, toch?

De organisatie is eigenlijk heel simpel, als je je geen zenuwen maakt:

Tractatie verzinnen (google is gedienstig en kijk ’s in de winkel rond).
Vaststellen hoeveel en welke vriendinnetjes er mogen komen: de grootte van de tafel bepaalt.
Taart; ofwel cake versieren. Dus: versierstiften enzo kopen (kijk gewoon ’s rond in de supermarkt.)
Ik kijk op internet voor spelletjes en stel me voor hoe die gaan met deze kinderen. Ik stop een lijstje met mogelijkheden in mijn zak en, als ze druk zijn, haal ik snel ijsjes uit de diepvries!
Knutsel: ik ben deze keer van plan textielstiften te kopen en iedereen te vragen zelf een t-shirt mee te nemen. Van karton (uit doos van de supermarkt) maak ik sjablonen.
Eten – mijn ervaring is dat de kinderen zo moe zijn dat ze alleen maar knoeien en niet veel eten. Reinout werkt thuis (en is dus stand by) en bakt een stapel pannenkoeken als de kinderen moe en lastig worden.
En natuurlijk een zakje snoep mee.
O ja, en dan nog ons eigen cadeau!

Mijn dochter koos dit jaar als thema: vlinders. Dus heeft zij met haar broertje voor de uitnodigingen vlinders uit knutsel-karton (HEMA) geknipt. Dus mogen ze zelf cakejes versieren met een vlinder en plak ik vlinders aan de rietjes. Dus moet ik vlinders verwerken in de spelletjes, zoals vlindertje-prik. Dus schilderen ze vlinders op hun t-shirts. Dus eten ze pannenkoeken (en misschien maken ze nog wel stroopvlinders of zouden ze daar geen zin meer in hebben?)

Gelukkig leert juf me vanmiddag vlinders vouwen.

Na nog een ijsje zijn de kinderen dan moe en tevreden en roepen we vrolijk: TOT VOLGEND JAAR! Daar heb ik nu al zin in…

25 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Ikke | kinderfeest, vlinders | 2 reacties

Label: hoogbegaafd

In het huidige onderwijs moet elk kind kunnen meedoen. Ik heb dus veel respect voor de meesters en juffen. Die moeten maar iedere dag vrolijk en fris weer voor zo’n groep bengels staan en ze dan nog wat leren ook. Aansprekend voor ieder individueel kind, uiteraard op zijn eigen niveau.

Kun je wel aansprekend onderwijs voor 30 kinderen tegelijk bieden, ieder op zijn of haar eigen niveau? Nee dus. De praktijk is dat kinderen in de groep allemaal een labeltje krijgen. Maar is dat wel eerlijk als we als maatschappij niet kijken naar het kind, maar naar zijn label. Mogen we kinderen wel opzadelen met een diagnose? Waarom spreken wij elkaar aan op afwijkend gedrag en niet als mens?

Onze zoon is nu gelabeld als hoogbegaafd. Nou, dat klinkt mooi: die komt er wel. Maar zo eenvoudig is het helaas niet. Er komen veel vragen: Hoe komen zijn talenten tot ontwikkeling? Hoe kan hij leren leren? Of beter: hoe wordt hij een gelukkig mens? Heeft hij goed contact met leeftijdgenootjes? Ofwel gewoon: speelt hij lekker? Dus: welke juf kan hem dit allemaal bieden?

25 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Onderwijs | hoogbegaafd, label | 1 reactie

Verkiezingen 2010?!

Hoi,

ik ben nog niet wakker, heb al wel de kinderen naar school gebracht en zit met mijn handen in mijn haren – sorry, huishouden. Ook heb ik de krant nog niet gelezen. Maar het is al wel tot mij doorgedrongen dat de PVV zo gegroeid is. Hoe kan dit? Je kunt Wilders toch niet serieus nemen? Het is leuk om te horen hoe hij olie op het vuur weet te gooien, maar verder…

Wat zegt dit verder over onze politiek?

10 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Politiek | 1 reactie

Maak je eigen website

Tja, ik moet maar ’s beginnen. Want ik vind wel dat ik wat wil met internet. Maar het is wel moeilijk met al die mogelijkheden om te beginnen. Waar begin ik?

Doe het gewoon ’s ouderwets zoals in een kookboek:

Men neme een computer.
Men gaat naar wordpress.com en make een account aan via de knop rechts bovenin ‘Sign up now’.
Men ga naar ‘mijn controlepaneel’.
Men leze andere sites en blogs en doe ideeen op. Men klikke rond op zijn controlepaneel. Als je een ‘x’ intypt, publiceer je niks geks en kun je rustig kijken waar het nu weer op je site komt. Daarnaast lees ik zelf het boek WordPress Kickstart van Robbert Ravensbergen.
Men bepale het doel van de site. Wie worden de bezoekers en wat moeten ze weten?
Schrijf nu eventueel op wat je aan informatie kwijt wilt: via je blogg in categorien of meer statisch in pagina’s.
Kies een theme.
Begin informatie in te vullen en kijk hoe het eruit gaat zien. (je kunt beter alles publiceren en later kun je dan op dezelfde knop, die dan ‘bijwerken’ heet de boel verbeteren. Ook kun je natuurlijk naar de prullenbak verplaatsen) Al doende wil je meer functies gebruiken. En dan lees je dan wat er bij staat hoe het moet. Ik bijvoorbeeld ga nu het in punt 3 genoemde boek herlezen en roep ‘Help!’ – misschien hoort Reinout dat wel.

8 juni 2010 Gepost door: annie van rees | Uncategorized | 1 reactie